Nasilje nad Romkinjama u okupiranoj Srbiji — o značaju istraživanja jedne teme

Abstract

Instrumentalizacija rodno zasnovanog i seksualnog nasilja u svrhu prenošenja narativa o ratu i genocidu koji odgovaraju određenim interesima ne predstavlja nov fenomen. Kako primećuje Elizabeta Hajneman (Elizabeth Heinemann), „predstave o seksualnom nasilju u ratu ne nastaju neposredno nakon događaja; naprotiv, one su često deo samog sukoba“.¹ Prikazi seksualnog nasilja neretko se koriste u funkciji učvršćivanja ratnih strana, ali ko će (p)ostati vidljiv, odnosno nevidljiv i čiji se narativi pojačavaju, a čiji glasovi utišavaju — u velikoj meri zavisi od političkih i društvenih percepcija sukoba i faktora koji su do njega doveli.² Iskustva koja odstupaju od glavnog narativa postaju teško izreciva i vremenom nestaju. Rodno zasnovano i seksualno nasilje sa svim svojim duboko ličnim, ali i društvenim posledicama ponekad se ignoriše, pogrešno predstavlja ili namerno zamagljuje.³